Çok zorlanıyor kalbim atarken,

İşi bırakmasından değil,

Yarı yolda koymasından korkuyor insan.

Aklım desen farksız bir zindandan,

Parmaklıklar görüşümü engelliyor.

Geceleri sabah olmak bilmezken,

Sabahlarım da güneşsiz kalmış,

Ben daha neyin ne olduğunu anlamamışken,

Ruhum beni çoktan terk etmiş.

En çok ağız dolusu kahkahaları özlüyor insan,

Belki de en çok heyecanlı sevinçlerini.

Şimdi bakıyorum da, kurumayan pınarlar almış,

Gülmekten yaşaran gözlerimin yerini.

Anlaşılmaya çabalarken geçiveriyor zaman,

Bir omuz arıyor,

Elinden tutan olmayışına değil de, 

Dilinden anlamayana yanıyor insan.

Zorlanıyor bazı yolları geçerken,

Karanlık kuytularda sessizlik demliyor,

Öylece kalakalıyor işte zaman zaman…

                                             Piraye…