Doğrudur, kırıldığım yerde durduğum,

Gidenin yolunu bulduğu, ve kalanın kendini bile unuttuğu…

Üstelik içim kendimden de yorgun benim,

Dipsiz bucaksız bir sessizliğin ta kendisiyim.

Hatta doğrudur, kördüğüm olduğu da dilimin…

Kim bilir ben sende ne kadarım, orası karanlık,

Sen bende körüklü bir alev,

Lakin o da yakmıyor artık…

Bu büyük yangın,

Ne kırık dökük anılarımı götürdü aklımdan,

ne de matemini üstümdeki taş bulutların.

Bilmem hangi kışın soğuğuydu bu bana bıraktıkların?

Şükür ki bu gün de “sen”im başımdan aşkın,

Ancak, iyi öğrendim, girdiğim her yol çıkmaz sokaktır.

Görünen o ki, gönül yolum yine araftır…

Piraye…

 

 

 

Reklamlar