Taş Bulutlar

Doğrudur, kırıldığım yerde durduğum,

Gidenin yolunu bulduğu, ve kalanın kendini bile unuttuğu…

Üstelik içim kendimden de yorgun benim,

Dipsiz bucaksız bir sessizliğin ta kendisiyim.

Hatta doğrudur, kördüğüm olduğu da dilimin…

Kim bilir ben sende ne kadarım, orası karanlık,

Sen bende körüklü bir alev,

Lakin o da yakmıyor artık…

Bu büyük yangın,

Ne kırık dökük anılarımı götürdü aklımdan,

ne de matemini üstümdeki taş bulutların.

Bilmem hangi kışın soğuğuydu bu bana bıraktıkların?

Şükür ki bu gün de “sen”im başımdan aşkın,

Ancak, iyi öğrendim, girdiğim her yol çıkmaz sokaktır.

Görünen o ki, gönül yolum yine araftır…

Piraye…

 

 

 

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s