İkindiye dönen günle beraber,

Gölgen düştü yine boş duvarlarıma,

Lakin neye yarar?

Gölgenin kulakları da en az seninkiler kadar sağır…

Gecenin karanlığı çökmeye dursun,

Gördüğü yerde sana sarılacağı o an ile beslenen umutlarıma,

Bir fazlalaşır bir eksilir ümitlerim,

Üstelik ağırlaşır varlığın,

Lakin ne çare?

Öyle bir yer edinmişsin ki kendine,

“Benden uzak, bana en yakın” …

 

Piraye…