Yine mi sen sevgili,

Yine mi sensin,  buğulu düşüncelerimi ağrıtan,

İçimde biriken hasret olup, yine yeniden sevgimi acıtan?

 

Tam, aklımı, gönlümü, beni dağıttığın yerde durdu sanki hayat,

Bu yüzden aklım durgun, gönlüm suskun,

Bense dargınım her şeyi bıraktığımız o yarınlara,

Kim bilir, yaşayamadıklarımızın kıskançlığı vardır belki de yaşadıklarımızda,

Belki de gözlerim, hep bu yüzden ıslak…

 

Hadi söyle,

Yine mi sensin sevgili,

Benden uzaklaştıkça, gönlüme yaklaşan,

Ve sevgimden verdikçe ben, canımdan alan?

 

Üstelik, aldığım her nefeste duygularım kırılırken, gözlerim her damlada seni ağlıyor,

Ve benden habersiz aklıma düştüğün her an, gönlüm bana yine yeniden küsüyor.

Aslında ben en çok yüzümdeki çizgilere kırgınım,

Yıllanan benim, ama onlar hep seni anlatıyor…

 

Oysa şimdi,

Sözlerim bile şikayetçi;

Yangın yerine çevirdiğin solumdan,

Aklıma estiğin her andan,

Kendine küskün gönlümden,

Ve özlediğim o ölüden..

 

Hadi söyle,

Yine mi sensin sebebi bu yazdığım şiirin,

O halde, bunu da yarım bırakayım ki, bize benzesin….

 

                                         Piraye…