Bütün papatya falları hep “ sevmiyor” yaprağında bırakırdı beni,

Hayatım bile sana rastlamaya çalışan tüm uğraşlarımın aksine sürüklenirdi,

Mesela ben köşeyi daha yeni dönmüşken sen otobüse binerdin.

Denk getiremediğiydin, kokun sıra koşan ömrümün.

Derken, bir gün tebessümün değdi gözlerime bir an!

İşte o an, papatyanın “seviyor” yaprağını buldum sandım,

O gülüşünde saklıydı sanki benim devamım…

Sonra,

Adın, mısra mısra döktüğüm dert oldu içime,

Verdiğin umutları geri alışınla, anılarım acılarıma karıştı.

Anladım ki papatyalar haklıydı,

Hayat da çok uğraşmıştı rastlamamam için gözlerine,

Senden geriye, koskoca bir ah kaldı, bir de yarının belirsizliği

Sende ararken devamımı,

Kalanımı bulamıyorum şimdi…

 

                                        Piraye…

Reklamlar