Oldu bir kere,

Rastladı gönlüm,

Dünyanın kıyısına kadar getirip  de, Aşağı düşüşümü izleyen yüreğine,

Sözlerinin iğnesini batırıp,

Sonra da gözlerinin soğuğunu bırakmış olsan da, sana emanet ettiğim gönlüme,

Kaldı bir kere aklım, güneşi doğduran gülüşünde…

Tatlı bir sevinç sandığımdan,

Göremedim serseri bir mayının üzerinde durduğumu,

Bilsem hiç büyümezdim zaten, Sana çıkan yolların hep ışıksız olduğunu…

Düştüm bir kere ağına, rastgele attığın oltanın,

Öyle bir düşüş ki,

Sanırsın tüm tebessümler alacaklı gözümdeki yaşımdan,

Kahrolası bir hüzün peşinde şimdi her anımın,

Belli ki çekeceği var huzurun, açtığın yaramdan…

Sele çevirdi bir kere gidişin, sakladığım yağmurları,

Ben de aldım yerimi, üşüyenler arasında, sevmekse tedavülden kalktı,

Kederle yoğrulmuş kaderimden korkarak yaşıyorum şimdi,

Bana layık gördüğün bu ikinci el hayatı…

                                                                   Piraye…