Adına hayat dedikleri şey öyle zor ki,

Bilemezsin ne kadar çaba sarf ediyorum yaşayabilmek için.

Biliyorum ki aldığım yanlış kararlardı onu zor kılan.

Bana yaşamak düştü nitekim, hala nefes aldığım için. 

Oysa çok isterdim uzakta durabilmeyi keskelerimden.

Ciğerim pare pare, eksik olmaz gece olunca yaş gözümden

Ürperiyor hep içim, titriyor ellerim, dilim dolanıyor,

Bak! Boğazım hep düğüm düğüm …

Yıllar var ki, hep içimde bir korku besledim

O beni sessizliğe ittikçe ben hep çok, hep daha çok gülümsedim

Çünkü, O mutsuzluğumu, sadece atabildiğim kahkahalarca gizleyebilirdim…

 

Herkes ne kadar da mesut olduğumu sanıyor,

Haberleri yok tabii içime akıttıklarımdan,

Hayatı gülerek yaşayabilmek için beni örnek alıyorlar,

İnandırıcılığım yalnızca rolümü iyi oynadığımdan… 

Halbuki  ben  ağladığım kadar gülebiliyorum

ve aslında,            

                           sadece ölmezden geliyorum.

                                                            Piraye…