Gölge…

Kendime yakalandım yakalanalı, kendimden yaralıyım,

Her gün biraz daha azalıyorum üstelik harpta falan da değilim,

Ne yapsam olmuyor gönlümce,

Umutlarım içimde üşüyor,

İçime kanıyor kalbim,

Ve kirli ayaklarınla “sen” geçiyorsun yüreğimden izinsizce…

 

Yalnızlığıma sızdı sızalı kokun,

Kelimelerim, taşıdığı anlamları çok üzüyor,

Oysa aklım kadar eksik sözlerim, gönlüm kadar sevdam yorgun,

Ve ömrüm, gölgenden sıyrılmanın bir yolunu aramakla geçiyor.

 

Ne zaman ki gözlerime değdi gözlerin,

Yitirdim anlamını bildiğim ne varsa, üstelik bir hastalığa düşmüş falan da değilim,

Şimdi hangi sabaha uyanırsam uyanayım,

Doğmuyor güneş, gölgen engel oluyor,

Geçmiyor üşümesi hislerimin…

Asıl zor olansa sevgilim,

Yokluğunun kovaladığı gönlüm, hep saklanacak bir delik arıyor

Ve,

Kaderine hasret düşmüş ömrüme rağmen, yarınlar hala umut taşıyor…

                                                                      Piraye…

 

Bir Cevap Yazın

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s