Oturdum, seni yazacağım şimdi,

Bilmiyorum, kalemimin mürekkebi yeter mi anlatmaya gönlümden geçenleri,

Her bakışın bir çift ok olup vururken beni,

Sevmişim senden gelen her şeyi,

Ve…senle olmaya yemin etmişim sanki.

Hiç geçmemiş olsa da kırgınlığım,

Hep, “ben” den önce “sen” gelir aklıma,

Hala hatırladıklarım arasında olsa da haksızlığın,

Unutmadan önce unutuşun takılır hafızama.

Oturup seni yazacaktım ya hani,

Mürekkep yetmez sanırken dökmeye içimi,

Yine bir esinti geldi, geldiği gibi senle doldurdu içimi,

Yine bir nefes oldun içime çektiğim,

Ve yine aynı nefes oldun dışarı verdiğim,

Bir nefes iken bile içimde tutamayışımdan seni,

Uçup gidişin kaldı gözümün önünde bir kuş misali,

Bu hikayede neyim var, neyim yok kaybettiğimden beri,

Uzak olduğun kadar yakın, yakın olduğun kadar uzaksan, ne fark eder ki?

Ben…. Seninle olmaya yemin etmişim sanki…

 

                                                                                 Piraye…