Yenildim galiba,

Her bakışı şiir gibi olan gözlerine yenildim,

Her baktığımda satır satır “sen” diye okuduklarıma hislendim.

Üstelik, hislendikçe seni içime çektiğimden de habersizdim.

Gittikçe büyüdü içimdeki yerin,

Yerin büyüdükçe, sen gittin…

Lakin, silinmedi kulağımdan, adımı fısıldayan sesin,

Ve gözümün önünde hala güldükçe güzelleşen yüzün…

Evet, yenildim galiba,

Giderken bende bıraktığın döküntülerine yenildim,

Zira yenilmemek na-mümkün,

Çünkü, fazla dağınıktın yüreğimde,

Her yerimde vardı bir şeylerin,

Üstelik, bilincinde de değildin bende ki senin,

Zaten, unuttuğundan beri sendeki beni,

Koca karanlık bir sessizliğim…

Bu kez anladım galiba,

Seni sevmelerime yenildim,

Oysa, gerçek bir rüyaymışsın uyanmamam gereken,

Ararken, bulduğum cevapların doğru olduğunu sandığımdan yanıldım,

Fakat, sen beni yalancı çıkardığında anladım;

“Mutluluğun katili sen”

“Katilin kurbanı ben” dim.

                                                                                                  Piraye…

 

Reklamlar