Demi kaçınca içilen çay gibi hayatlar,

Pişmanlıklarla dolu,

Aynı yerinden vurulmuş bahtlar,

Aynı yerinden kanayan yaralar,

Ve aynı yerinde duran acılar…

Ya biz bilemedik yaşamayı,

Ya da yanlış anladık zatları.

Yaşamayı bilemedik hadi,

Bu kadar özlemeyi ne ara öğrendik?

Dersen ki özlem insanlıktandır,

Peki pişmanlık da neyin nesi ?

Kendimden bilirim işi,

Hep olmazlara var bir meyilimiz.

Eee.. onca pişmanlık da sözünü ettiğimiz,

Hep bu olmazların işi…

                                               Piraye…